Aydın Sever – 22 Ağustos 2017
Yönetmen: Stanley Donen, Gene Kelly
Bazı filmler yaşlandıkça küçülür. Singin' in the Rain büyümüyor ama küçülmüyor da. 103 dakika boyunca tek bir şeyin peşinde: sesin sinemaya girdiği anda kimsenin ne yapacağını bilememesi. Stanley Donen ile Gene Kelly'nin birlikte yönettiği bu müzikal, 1952'de çekilmiş olmasına rağmen 1920'lerin sonuna bakıyor. Yani kendi türünün doğduğu ana geri dönüyor. Bence filmi bu kadar dayanıklı kılan şey bu: anlattığı panik, sinemanın her yeni teknolojide yaşadığı paniğe benziyor.
Sessiz film bitti, stüdyo ne yapacağını bilmiyor
Film, The Jazz Singer'ın başarısından sonra sesli film çekmeye karar veren bir stüdyoyu anlatıyor. Karar kolay alınıyor, uygulaması zor. Çünkü sesli film sadece bir kayıt meselesi değil. Sessiz film yıldızları yıllarca yüzleriyle, jestleriyle çalışmış. Mikrofonun nereye konacağını, sesin nasıl kaydedileceğini bilen kimse yok. Film bu bilgisizliği komedi olarak kullanıyor.
Filmin esprisi teknolojiye değil, insanların telaşına dayanıyor. Herkes bir şeyi kurtarmaya çalışıyor, herkes yanlış yerde duruyor. Bu telaş tanıdık geldiği için gülünç oluyor: bugün de bir iş biçimi değiştiğinde aynı şeyi yapıyoruz. Önce eski yöntemle devam etmeye çalışıyoruz, sonra yeni aracı yanlış kullanıyoruz.
Don Lockwood (Gene Kelly) ile Lina Lamont (Jean Hagen) stüdyonun en sevilen çifti. İzleyici onları birbirine yakıştırıyor, aralarında gerçek bir sevgi yok. Stüdyo yeni filmi sesli çekmeye karar verince sorun ortaya çıkıyor: Lina'nın sesi bu iş için uygun değil. Sessiz filmde sesini duymaya gerek yoktu, şimdi var.
Kathy'nin sesi, Lina'nın yüzü
Don'un yeni tanıştığı Kathy Selden (Debbie Reynolds) bir şarkıcı ve Don'un hayranı. Lina'nın yerine onun sesi kullanılıyor. Bir süre bu düzen yürüyor. Sonra iş ters tepiyor, Lina zor bir duruma düşüyor ve Don'un yeni partneri Kathy oluyor.
Filmin asıl sorusu burada başlıyor: bir yıldızı yıldız yapan yüz mü, ses mi? Film bunu ağır bir tartışmaya çevirmiyor. Aşk hikâyesinin içine yerleştiriyor ve seyirciye kendi cevabını bırakıyor. Lina kötü biri olarak çizilmiyor aslında. Sadece değişen bir teknolojiye uyum sağlayamıyor. Onun yerine konuşan bir ses var, o sesin sahibi ise kadroda adı geçmeyen biri olarak kalıyor.
Bu ayrıntı bana filmin en sert tarafı gibi geliyor. Sessiz sinemanın büyük yıldızları sesli sinemaya geçince bir anda işsiz kaldı. Film bunu gülünç bir hikâyeyle anlatıyor ama altında gerçek bir hüzün var.
Kelly, Reynolds ve O'Connor
Gene Kelly hem yönetmen hem başrol. Don Lockwood'u oynuyor ve film boyunca dans ediyor. Kelly'nin dansı burada bir gösteri numarası gibi durmuyor; karakterin ne hissettiğini anlatıyor. Bu yüzden film, dansa ilgi duymayan birini bile içine alabiliyor.
Debbie Reynolds Kathy'de. Donald O'Connor ise Don'un yakın arkadaşı Cosmo Brown'da. Üç oyuncunun birlikte olduğu bölümler filmin en hareketli kısmı. Bence kadronun dengesi iyi kurulmuş: Kelly'nin ağırlığı, Reynolds'un gençliği ve O'Connor'un enerjisi birbirini taşıyor.
Film iki dalda Oscar'a aday oldu. Jean Hagen en iyi yardımcı kadın oyuncu, Lennie Hayton en iyi film müziği dalında aday gösterildi. İkisi de ödülü alamadı. Bu, filmin değerini sonradan artıran bir ayrıntı gibi duruyor: o yıl kimse bu müzikali ciddiye almadı, bugün ise türün en bilinen örneği olarak anılıyor.
Yağmurda dans eden adam
Filmin adını veren şarkı, Gene Kelly'nin yağmurda söyleyip dans ettiği sahneyle anılıyor. Sahnenin tekrarsız, bir kerede çekildiği söylenir. Ben bunu her izlediğimde ayrı bir yerde tutuyorum. Çünkü sahne bir gösteri olarak değil, bir sevinç olarak çalışıyor. Adamın elinde şemsiye var ama onu kullanmıyor. Islanmayı umursamıyor.
Bir müzikalden akılda kalan genelde bir sahne olur. Burada o sahne filmin tamamını taşıyor. Ama tek başına da anlaşılıyor: birinin mutlu olduğunu anlatmak için diyalog gerekmediğini gösteriyor.
Neden hâlâ izleniyor
Bir türün kendi geçmişine gülmesi kolay iş değil. Film stüdyo sistemine, yıldız kültürüne ve teknik paniğe aynı anda bakıyor. Hiçbirine düşman değil. Bu yüzden 70 yılı aşkın süredir eskimiyor: sinema hâlâ yeni bir şeye geçerken aynı telaşı yaşıyor.
Süresi de avantaj. 103 dakikada fazlalık yok. Şarkılar hikâyeyi durdurmuyor, ilerletiyor. İlk kez izleyen biri için de çalışıyor, defalarca izleyen biri için de.
Eksileri yok mu? Var. Bazı bölümler bugünkü tempoya göre uzun kalıyor ve dansa hiç ilgi duymayan biri için ikinci yarı ağırlaşabilir. Bence yine de türün en iyi giriş kapısı. Müzikali sevmeyen birine ilk önce bu filmi öneririm.
Sık Sorulan Sorular
Singin' in the Rain hangi yıl çekildi, süresi ne kadar?
Film 1952 yapımı bir ABD filmi ve 103 dakika sürüyor. Yönetmenliği Stanley Donen ile Gene Kelly paylaşıyor.
Film neyi anlatıyor?
Sessiz sinemadan sesli sinemaya geçiş döneminde bir stüdyonun yaşadığı zorlukları anlatıyor. Sesi uygun olmayan bir yıldızın yerine başka bir şarkıcının sesinin kullanılması hikâyenin merkezinde.
Oscar kazandı mı?
İki dalda aday oldu: Jean Hagen yardımcı kadın oyuncu, Lennie Hayton film müziği dalında. İkisi de ödüle ulaşamadı.
Bugün bir arkadaşımla konuştum ve "Bugün izlense izlense 'Singin' In The Rain' izlenir" dedi.
YanıtlaSilYazını da görünce güzel bir tesadüf oldu benim için :)
Hava durumu da Aydın arkadaşımızın bu yazıyı yazmasında etkili olmuş olabilir :) O zaman artık kaçarı yok filmi izleyeceksiniz bir kez daha
Sil